Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Ενα «άει σιχτίρ» ανέβηκε ως κόμπος στον λαιμό μου...

Διάβασα στο enimerosi24.gr ότι ο νέος ιδιοκτήτης του ΔΟΛ εξοργίστηκε όταν έμαθε τι γίνεται στο μαγαζί που μόλις αγόρασε. Αργομισθίες, σπατάλες σε άχρηστα και τσιφουτιές στα απαραίτητα, γενικώς κακοδιαχείριση ανθρώπινων πόρων και χλιδή εν μέσω καταστροφής.
Προφανώς δεν με εξέπληξε η αποκάλυψη όπως -υποθέτω- και κανέναν άλλο που να έχει περάσει μερικά χρόνια σε αυτά που το σινάφι μας αποκαλεί τα «μεγάλα μαγαζιά». Ολα αυτά είναι γνωστά. Υπάρχουν (έστω- υπήρχαν) παντού οι κλίκες και οι φίλοι, κάποιοι που βρίσκονταν εκεί μόνο και μόνο επειδή ήταν χρήσιμοι σε «παράλληλες» δραστηριότητες ή στη διατήρηση των ισορροπιών με το «σύστημα». Κάποιοι αμείβονται πλουσιοπάροχα και αποδίδουν ελάχιστα, ενώ την πραγματική δουλειά τη βγάζουν οι «κατεργάρηδες» (με την καλή έννοια) της δημοσιογραφίας.
Αυτή η υπόθεση, όμως, με έκανε να θυμηθώ μερικές ιστορίες που ίσως φωτίζουν την κακοδαιμονία που δέρνει την Ελλάδα, αρκετά πριν από την ίδρυση του σύγχρονου εθνικού κράτους. Μερικές πραγματικότητες που εξηγούν γιατί είμαστε ακόμη ένας λαός βαθιά διχασμένος, γιατί έχουμε ένα πολίτευμα το οποίο ευνοεί τη διαφθορά και την πολιτική εξαπάτηση, γιατί βρισκόμαστε διαρκώς να κουβαλάμε νερό σε ένα βαρέλι δίχως πάτο.
Ακριβώς όπως βρήκε τον ΔΟΛ ο εφοπλιστής είναι φτιαγμένο και το ελληνικό κράτος. Από την τουρκοκρατία ακόμη, όταν οι κοτζαμπάσηδες αγόραζαν το δικαίωμα συλλογής των φόρων από τον σουλτάνο, κρατάει ο διχασμός. Διότι οι κοτζαμπάσηδες και το «σύστημα» (προύχοντες, μεγαλοκτηματίες, μεγαλοπαπάδες κ.ο.κ.) φυσικά φρόντιζαν οι «δικοί» να πληρώνουν λιγότερους φόρους απ' όσοι τους αναλογούσαν, ενώ οι «άλλοι», οι κατεργάρηδες ξεζουμίζονταν. Οταν μάλιστα δεν μπορούσαν να πληρώσουν αυτό που τους επέβαλλε το «σύστημα», συχνά εξαναγκάζονταν να δανειστούν, με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να χάσουν τη γη τους ή να αναγκαστούν ακόμη και να δώσουν τα παιδιά τους στον δανειστή, να δουλεύουν εφ' όρου (χρήσιμης) ζωής για να ξεπληρώσουν το χρέος. Αυτή ακριβώς τη «δουλειά» της τοκογλυφίας μετά δουλεμπορίου (μου εξιστορούσε άνθρωπος απόλυτης εμπιστοσύνης) έκανε μάλιστα και ένας από τους «μεγάλους ευεργέτες» της σύγχρονης Ελλάδας, που μεταξύ άλλων αγόρασε ένα εργοστάσιο (απαρχαιωμένων) όπλων στη νότια Γαλλία, τα οποία αντάλλαζε με δούλους από τη δυτική Αφρική, τους οποίους πουλούσε στην αμερικανική αγορά. Με πλοία τα οποία επάνδρωναν και πολλοί από τους ομοεθνείς του «δούλους».
Το ίδιο σύστημα που ήλεγχε την κοινωνικο-οικονομική ζωή επί τουρκοκρατίας ήταν εκείνο που τελικά αποφάσισε πως θα οργανωθεί το «νέο κράτος». Πριν ακόμη από την ίδρυσή του, είχαν αρχίσει να βάζουν το χέρι στο μέλι, με αποτέλεσμα το πρώτο δάνειο που προοριζόταν για τον εξοπλισμό του ελληνικού ναυτικού, ενόψει του αγώνα της ανεξαρτησίας από τους Τούρκους, να φαγωθεί από τους επιτήδειους. Οι «δικοί» απολάμβαναν και οι «άλλοι» πλήρωναν όπως μπορούσαν, με ιδρώτα, αίμα και μια οκά σάρκα.
Αυτό -σε μεγάλο βαθμό- ήταν το σύστημα που κατά περιόδους εξώθησε πολλούς Ελληνες να μεταναστεύσουν, αυτό είναι και το σύστημα που ευνοούσε και ευνοεί τον διχασμό, ανάμεσα στους αποδώ και τους αποκεί, χάρη στο οποίο έχει η Αθήνα και μια από τις κεντρικότερες πλατείες της να αλλάζει κάθε τόσο όνομα αλλά όλοι να την ξέρων ως πλατεία Κλαυθμώνος, επειδή εκεί πήγαιναν να κλάψουν μετά από τις εκλογές οι δημόσιοι υπάλληλοι της πλευράς των χαμένων, εφόσον ήταν βέβαιο ότι θα τους αντικαθιστούσαν οι «δικοί» των νικητών. Ακόμη και όταν η μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων εντάχθηκε στο Σύνταγμα, βρίσκονταν τρόποι να βολευτούν οι «δικοί» των εκάστοτε νικητών. Είτε με προσλήψεις υπεράριθμων (που δεν είχαν ουσιαστικό αντικείμενο, αλλά «έτρωγαν» τους πόρους που θα έπρεπε να προορίζονταν για δασκάλους, γιατρούς, νοσοκομεία, δρόμους και λιμάνια), είτε με εργολαβίες και ειδικές συμβάσεις, το δημόσιο χρήμα δεν έπαψε ποτέ να είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από το «σύστημα» και τον στενό εναγκαλισμό που ασκεί στο κράτος.
Αν μάλιστα βάλουμε στην εξίσωση και την πρωθυπουργική παντοδυναμία που -με την απειλή της δια βίου πολιτικής εξόντωσης των διαφωνούντων- έδωσε στο «σύστημα» το δικαίωμα να αλλάζει τους νόμους έτσι ώστε να βολεύουν την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος, εύκολα εξηγούνται πολλά. Σε τέτοιο κλίμα δεν είναι αν απορεί κανείς ούτε με τους εφοριακούς και τελωνειακούς που εκβιάζουν και δωροδοκούνται, τους γιατρούς που απαιτούν φακελάκι, τους δημάρχους που ξεκοκκαλίζουν το δημόσιο παραδάκι και -εν τέλει- τους φτωχοδιάβολους που προσπαθούν να αμυνθούν με κάθε τρόπο απέναντι σε ένα κράτος ληστρικό, όπου ξέρουν καλά ότι βασιλεύει ο νεποτισμός και η ευνοιοκρατία.
Ετσι εξηγείται και γιατί όποιος κατέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα, μεταμορφώθηκε εν μια νυκτί σε υπέρμαχο και προστάτη εκείνου που προηγουμένως κατήγγειλε ότι δεν λειτουργεί. Επειδή είχε γίνει μέρος του «συστήματος» και θα μπορούσε πλέον να πράττει κατά το συμφέρον και το κέφι του.
Για τον μεν ΔΟΛ το πρόβλημα είναι αλλουνού φουρτούνα (αν και το μάρμαρο το πληρώνουν πάλι κυρίως οι φορολογούμενοι), για την Ελλάδα όμως το καρκίνωμα είναι όλων μας. Πέρα από τις όποιες προσωρινές λύσεις, εκείνο που χρειάζεται είναι να μιλήσουμε σοβαρά για το ίδιο το πολίτευμα που έχουμε. Και ας μην περιμένουμε ουσιαστική θεραπεία, όσο η εκτελεστική εξουσία εξακολουθεί να είναι ελεύθερη να αυθαιρετεί απέναντι στους νόμους και το Σύνταγμα, όσο οι νομοθέτες αντί να δημιουργούν το πλαίσιο για την κοινή πρόοδο είναι yes-men and women της κάθε κυβέρνησης, όσο δεν υπάρχει αυστηρός και διαρκής έλεγχος του τι συμβαίνει στο κράτος (π.χ. από μια Γερουσία όπου θα υπηρετούν μονο ανεξάρτητοι αντιπρόσωποι των πολιτών).
Dixi et animam levavi.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Έξι μήνες και μια μέρα; Καίγεσαι!

Όποιος έχει βγάλει ή κρύβει μαύρο χρήμα οπουδήποτε, δεν θα μπορεί να γλυτώνει επ' άπειρον. Αργά ή γρήγορα όλες οι χώρες που συμμετέχουν στο παγκόσμιο χρηματο-οικονομικό παιχνίδι θα αναγκαστούν να ανοίξουν τα αρχεία τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Τότε, όποιος δεν θέλει να παίξει με τους κανόνες θα πρέπει να βρει άλλον τρόπο και τόπο να κάνει τα “κουμάντα” του.
Οπως προβλέπει ο νόμος, όποιος βρίσκεται περισσότερο από έξι μήνες και μια ημέρα στην Ελλάδα (ή όπου αλλού στην ΕΕ ή τον ΕΟΧ – Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο) πρέπει να συμμορφωθεί με τους φορολογικούς κανόνες της χώρας στην οποία περνά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Όποιος, λοιπόν, θέλει να μην πληρώνει φόρους στην Ελλάδα, ας μη βρίσκεται στη χώρα πάνω από έξι μήνες και μια ημέρα.
Έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων; Φυσικά! Αλλά και έλεγχο στη χώρα (και φορολογικής) διαμονής, για να μην είναι ο τόπος ξέφραγο αμπέλι!


Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

58 μέρες αγωνίας

Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες δεν θα συζητούσαμε καν τι έχει κάνει μια κυβέρνηση μόλις 58 ημερών. Είναι άγραφος νόμος να περιμένει κανείς να κλείσει τους τρεις μήνες, πριν αρχίσει να κρίνει και να σχολιάζει. Οι συνθήκες όμως κάθε άλλο παρά φυσιολογικές είναι και -όσοι δεν είμαστε φανατικά ταγμένοι πολιτικά- φοβάμαι ότι έχουμε ήδη αρχίσει να συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι αυτή η μια από τις λίγες μεγάλες ευκαιρίες που ίσως έχει κάθε γενιά, θα πάει χαμένη.
Τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ τις κέρδισε όχι επειδή αίφνης όλοι αποφάσισαν ότι το ιδανικό σύστημα για την Ελλάδα είναι ο ευρωκομμουνισμός της δεκαετίας του '70, αλλά επειδή όλα τα εν δυνάμει κυβερνητικά κόμματα απέτυχαν παταγωδώς να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της Ελλάδας. Ούτε καν προσπάθησαν, αλήθεια, να τα λύσουν, επειδή έχουν δουλείες απέναντι στις υπόλοιπες δυνάμεις της διαπλοκής: τραπεζίτες, επιχειρηματίες και βαθύ κράτος. Και επειδή δεν προσπάθησαν, τα ελληνικά κόμματα εξουσίας αποκάλυψαν το πραγματικό τους πρόσωπο: Δεν είναι καν κόμματα, αλλά φατρίες προσκολλημένες στον κοτζαμπασισμό και τον κομματαρχισμό. Πλιατσικολόγοι που δε διστάζουν να παραβούν τον νόμο, αν δεν προλαβαίνουν να τον αλλάξουν όσο είναι στα πράγματα και ελέγχουν ασφυκτικά τις τρεις εξουσίες. Γι αυτό και δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να παραδεχτούν ότι επέλεξαν να διαλύσουν την ελληνική κοινωνία και οικονομία για να σώσουν τους τραπεζίτες και επιχειρηματίες συμμάχους τους. Δεν διανοήθηκαν καν να αγγίξουν το σύστημα δωροδοκιών και εκβιασμών που λυμαίνεται τις κρίσιμες δημόσιες υπηρεσίες οι οποίες θα έπρεπε να μαζεύουν το δημόσιο χρήμα. Και δεν είχαν αυτοκτονικές τάσεις ώστε να αναζητήσουν τα κεφάλαια που -συχνά αφορολόγητα- έφυγαν από την ελληνική οικονομία για ασφαλή ανώνυμα καταφύγια με τη βοήθεια των μεγαλύτερων τραπεζών του πλανήτη. Τα μισά είναι άλλωστε δικά τους.

Η αριστερά όχι μόνο κέρδισε τις εκλογές, αλλά κέρδισε και πολλούς από εκείνους που δεν την ψήφισαν, επειδή έκανε το αυτονόητο: Προσπάθησε να αντισταθεί στο σύστημα που με αθόρυβη πειρατεία πήρε τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τα τέλη της δεκαετίας του '90. Αυτόν τον απροκάλυπτο νεοφιλελευθερισμό που πρόβαλε ως μοναδική ρεαλιστική πρόταση ύστερα από την κατάρρευση του δήθεν υπαρκτού σοσιαλισμού. Το δόγμα της αυτορυθμιζόμενης ασύδοτης αγοράς που μετέτρεψε την κοινωνική οικονομία -η οποία αναπτύχθηκε στη μεταπολεμική Ευρώπη- σε έναν δήθεν υπαρκτό καπιταλισμό όπου το κεφάλαιο σχεδόν δεν ασχολείται καθόλου με την παραγωγή και την κατανάλωση αλλά περιορίζεται σε αεριτζήδικα παιχνίδια, έχοντας την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής (δήθεν) Κεντρικής Τράπεζας. Γι αυτό και πολλοί απ' όσους δεν την ψήφισαν, ξαφνιασμένοι από την αξιοπρέπεια που αιφνιδίως ανέκτησαν, έδωσαν στην αριστερά τη μετεκλογική εμπιστοσύνη τους.
Η ελπίδα είναι ένα πολύ ισχυρό νόμισμα και η κυβέρνηση Τσίπρα το μοίρασε χωρίς φειδώ. Καλά έκανε. Τόσο καλά μάλιστα ώστε η αξία του νομίσματος αυτού ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας και έγινε αποδεκτή και σε άλλες χώρες που βρίσκονται σε ανάλογη, αν και όχι τόσο απελπιστική μοίρα, στην Ευρώπη ή ακόμη πιο μακρυά.


Κάπου εκεί όμως διαλύεται το ροζ σύννεφο του παραμυθιού και κάνουν την εμφάνισή τους οι δράκοι. Κανείς δεν περίμενε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα έστρωνε κόκκινο χαλί σε μια αριστερή κυβέρνηση που απειλεί το σύστημα που έστησαν οι συντηρητικές, νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις και τα πανίσχυρα λόμπι. Είναι προφανές ότι Βρυξέλλες και Βερολίνο κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια της κυβέρνησης, χωρίς να εκτεθούν περισσότερο απ όσο χρειάζεται. Γι' αυτό άλλωστε έχουν επιστρατεύσει και τους μηχανισμούς προπαγάνδας, φθοράς και εθνικιστικού μίσους απέναντι στους τεμπέληδες απατεώνες του Νότου που θέλουν να ρίχνουν τις ευθύνες τους στους εργατικούς Ευρωπαίους του Βορρά.
Η απειλή της πλήρους οικονομικής κατάρρευσης σε μια χώρα που ήδη έχει ακρωτηριαστεί ίσως δεν είναι τόσο τρομακτική. Η κατάρρευση αυτή μπορεί όμως να σημαίνει ότι θα χαθεί και η όποια πιθανότητα να ξεβρακωθούν τα κυκλώματα που επί δεκαετίες λεηλάτησαν το ελληνικό δημόσιο και εξαπάτησαν τους πολίτες/πελάτες τους. Αν δεν αποκαλυφθεί το βάθος και το εύρος της δράσης τους, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να επανέλθουν στην εξουσία και να συνεχίσουν ανενόχλητοι το πλιάτσικο.
Η οικονομία έχει μείνει όχι μόνο χωρίς ρευστότητα αλλά και χωρίς ορατή διέξοδο. Δίχως ένα πλάνο κοινής δράσης για όσα πρέπει να αλλάξουν ούτως ή άλλως, εντός ή εκτός ευρώ, με ή χωρίς χρεοκοπία, για να γίνει η όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση των πόρων που διαθέτει η χώρα και ο λαός της: τομείς και κλάδοι που θα στηριχθούν, αν όχι οικονομικά εφόσον δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα για επενδύσεις, αλλά τουλάχιστον νομοθετικά ή με όποιον άλλο τρόπο.
Αλλος δράκος είναι η δημόσια διοίκηση, με όλες τις νάρκες που έχουν αφήσει μέσα της οι προηγούμενοι, ηθελημένα ή εν αγνοία τους. Κραυγαλέο παράδειγμα είναι ο νομικός μηχανισμός του υπουργείου Οικονομικών που αντί να στηρίξει τα δημόσιο συμφέρον υπερασπίστηκε τη θέση της γερμανικής εταιρείας που τροφοδοτούσε το σύστημα διαφθοράς. Νάρκες υπάρχουν πολλές και σε όλα τα επίπεδα, ιδίως εκεί όπου υπάρχει οικονομικό “αντικείμενο”.



Είναι ευθύνη της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα και να ξεσκεπάσει τα κυκλώματα που έφεραν τον τόπο σε αυτό το σημείο εξαθλίωσης αλλά και να προσφέρει ένα ρεαλιστικό και δίκαιο σχέδιο για την αναδιοργάνωση της οικονομίας. Αν κατορθώσει να μείνει ζωντανή τόσο ώστε να κάνει αυτά τα δύο, ίσως θα έχει την ευκαιρία να προχωρήσει και παραπέρα, τόσο ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει το νέο σύνταγμα που πραγματικά χρειάζεται και ισχυρούς θεσμούς, έτσι ώστε όταν θα παραδώσει την εξουσία σε άλλο ή άλλα κόμματα, να μην κινδυνεύει αυτή η έρμη χώρα να επιστρέψει στον βούρκο. Τότε θα έχει προσφέρει πραγματική καλή υπηρεσία στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ας τους ταράξουμε στη νομιμότητα, λοιπόν!

Αν η ΕΚΤ προκαλέσει μεγαλύτερη ασφυξία στην Ελλάδα, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάρει δραστικά μέτρα. Να άρει την εμπιστοσύνη της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για παράδειγμα, επειδή απέτυχε στη βασική της ευθύνη και εξουσία: Τη διατήρηση του πληθωρισμού σε υγιή επίπεδα. Ο αποπληθωρισμός στην Ελλάδα έχει γίνει πλέον ενδημικός αποδεικνύοντας ότι η κεντρική τράπεζα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης απέτυχε τραγικά στο καθήκον της.
Απέτυχε όμως και στη δεύτερη εντολή της η ΕΚΤ: τη σταθερότητα και προστασία του τραπεζικού συστήματος. Πού ακούστηκε ξανά υγιής τραπεζικός τομέας χωρίς ρευστότητα για χρηματοδότηση επενδύσεων και διευκόλυνση της κατανάλωσης;
Αν ο κ. Ντράγκι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, τότε η Αθήνα θα εξαναγκαστεί εκ νέου. Θα πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και να αναθέσει στην Τράπεζα της Ελλάδας να ανακτήσει την αρχή για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων στις οποίες δεν ανταποκρίνεται η ΕΚΤ.
Εφόσον πρέπει να τηρούνται οι κανόνες, όπως συχνά-πυκνά υποστηρίζει το Βερολίνο, ας τηρηθούν και σε αυτή την περίπτωση. Αλλιώς ας ξαναδούμε τους κανόνες στο σύνολό τους, διότι οι υπάρχοντες αποδεδειγμένα οδηγούν σε κατεύθυνση αντίθετη από τον στόχο. Αν αποτύχει και η ΤτΕ, τότε μάλλον πρέπει να αλλάξουμε το σύστημα και όχι μόνο τα γρανάζια.


Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Ο,τι έδωσες θα πάρεις

Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος είναι ευθέως ανάλογη με τα πολιτικά αγαθά τα οποία τους εξασφαλίζει: Ασφάλεια, ισονομία και ισοδικία, Υγεία, Παιδεία κ.ο.κ. Η εμπιστοσύνη των πολιτών εκφράζεται με τη φορολογική συμπεριφορά και τον σεβασμό προς τους νόμους. Αυτό για όσους προσπαθούν να με πείσουν ότι για όλα τα δεινά φταίει η κυβέρνηση που ανέλαβε πριν από 6 εβδομάδες.

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Κι αν σας βγει, τι σκοπεύετε να κάνετε έπειτα;

Περίμενα να ακούσω από την κυβέρνηση τι σκοπεύει να κάνει αν ισορροπήσει για ικανό χρόνο πάνω στο κινητό χαλί των θεσμών. Τους βασικούς άξονες αναπτυξιακής πολιτικής που σκοπεύει να ακολουθήσει, τομείς και κλάδους στους οποίους θα δοθεί προτεραιότητα ή υποδομές, θεσμικές παρεμβάσεις, τέτοια πράγματα.
Τι θα κάνετε για τον πρωτογενή τομέα, τη γεωργία, την αλιεία. Τον τουρισμό.
Ακόμη και συγκεκριμένα έργα που να δείχνουν ότι - όντως - η φαντασία ήρθε στην εξουσία. Όπως -πρόχειρο τρελό παράδειγμα - ο σιδηρόδρομος στην Κρήτη, για τον οποίο η πρώτη μελέτη έγινε γύρω στα 1880, την περίοδο Τρικούπη, αν θυμάμαι καλά. Έργο χαμηλού κόστους και υψηλής απόδοσης, χάρη στην ιδανική γεωγραφία, συμβατό με ηλιακή - αιολική ενέργεια, εξοικονομεί καύσιμα και χρόνο. Εξαιρετικά ωφέλιμο για τις τοπικές κοινωνίες* το περιβάλλον και την οικονομία τους. Μειώνει επίσης το στρες και τα δυστυχήματα στους δρόμους, Και ως δημόσια επένδυση μπορεί να μην υπολογίζεται καν στο δημόσιο έλλειμμα. Προσφέρει έσοδα στα δημόσια ταμεία κλπ.
Τέτοιου είδους πληροφορίες από την κυβέρνηση δεν έχω εντοπίσει ακόμη. Μακάρι να φταίω εγώ που δεν τις βρήκα. Ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί να ζήσει μόνο με αξιοπρέπεια.



*Πιθανοί πολέμιοι: Αυτοκινητέμποροι, πετρελαιοβενζινάδες, ρεντακάρ και ρενταμπάικ, ταξιτζήδες, ΚΤΕΛ. Πιθανά επίδοξα γεράκια οι "ιδιωτικοποίηση παντού" στους οποίους απαντάμε "όχι δεν υπάρχει περίπτωση να πουληθεί αυτό μέχρι να έχει πάρει το δημόσιο πίσω την επένδυση στο πολλαπλάσιο - μακρυά τα χέρια". 

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Κυνηγοί χαμένων ευκαιριών;

Υπάρχουν αρκετές ενδειξεις ότι το "σύστημα" ΕΕ - ΔΝΤ θα στήριζε μια ελληνική κυβέρνηση που προσπαθεί όντως να διαλύσει το ολιγαρχικό κύκλωμα διαφθοράς και κακοδιαχείρισης στην Ελλάδα. Βλέπε δηλώσεις π.χ. της Λαγκάρντ ότι αυτή η κυβέρνηση έχει "πραγματική βούληση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα".
Η στήριξη που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις για την κυβέρνηση Τσίπρα δεν σημαίνει -φυσικά- ότι αίφνης το 65% των Ελλήνων ασπάζεται τις ευρωκομμουνιστικές θέσεις του Γκράμσι, αλλά ότι τη θεωρεί τη μόνη πιθανότητα να διαλυθούν οι πολιτικο-επιχειρηματικές συμμορίες.
Μέχρι τώρα δεν έχουμε δει ούτε πρόγραμμα ανάκαμψης ούτε σοβαρές κινήσεις για την αποκάλυψη σκανδάλων. Ποιός μιλά για αγροτική παραγωγή και αυτάρκεια τροφίμων, για παράδειγμα, ή για νομοθετικές μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν την υγιή επιχειρηματικότητα. Ποιοί φάκελοι με τη σφραγίδα "βρομοδουλειές με δημόσιο χρήμα" έχουν ανοίξει;
Οι "εταίροι" έχουν ήδη αρχίσει να τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια της κυβέρνησης και έχουν φανατίσει πολλούς από τους πολίτες των χωρών τους κατά των "τεμπέληδων, άπληστων που θέλουν να κλέψουν τους φόρους τους".
Η ελληνική κοινή γνώμη -την απελπισία φιλοτιμία ποιούμενη- στηρίζει ακόμη, ελπίζοντας ότι η "πρώτη φορά αριστερά" κάτι θα προλάβει να αλλάξει από τα κακώς κείμενα. Και ότι ενδεχομένως θα αποκαλύψει τόσες ανομίες ώστε να μην είναι εύκολο να επιστρέψει η Ελλάδα στον παλιό κακό εαυτό της.
Ο χρόνος όμως τελειώνει. Τα ταμεία οσονούπω στεγνώνουν και η υπομονή επίσης. Αν η απελπισία που κρύβεται πίσω από την ανακτημένη αξιοπρέπεια δεν βρει θεραπευτική, δημιουργική και αναπτυξιακή διέξοδο, μας βλέπω να προσπαθούμε σε λίγο να καταλάβουμε πως χάθηκε κι αυτή η τελευταία ευκαιρία.